Stilte

Soms vergeet ik dat stilte ook bestaat. Dan word ik er weer bij stilgezet dat al de heisa om me heen maar vervelend is. Gek genoeg gebeurt dat meestal in de trein.

Als ik dan al een flink stuk van mijn reis erop heb zitten en ik heel eventjes mijn oortjes uitdoe, dan is het stil. Dan doe ik mijn ogen dicht en geniet. Ik geniet van mijn reis. Gewoon stilte.

Helaas is die stilte niet helemaal stil. De trein rijdt over de rails, de motor maakt geluid en er zit vaak toch iemand stilletjes op zijn toetsenbord te tikken. Dan zou ik graag willen dat die geluiden verdwijnen. Dat ik daar zit, alleen met mijn gedachten. Het enige wat ik dan zou horen is mijn eigen ademhaling. En de stem van God.

Jezus deed dit ook heel vaak. Hij ging weg van de menigte, en hij was stil voor God. Ik kan me voorstellen dat in veel van die momenten, God niet eens sprak. God was. Alleen Zijn aanwezigheid. En de stilte. Mensen vragen zich vaak af: Wat zou Jezus doen? Hij was stil. Jezus zei een keer: “Alles wat ik doe, heb ik de Vader zien doen.” Ik kan me voorstellen dat Hij dit zag in die stilte.

Wij hebben die stilte ook nodig. Wij gaan zo snel door in ons gehaaste leven, dat we vergeten goed naar God te luisteren. Dat is lastig. Vaak voelt stilte ongemakkelijk. Dan zetten we toch wat muziek aan, gaan we toch bidden. Maar ik daag je uit: wees eens stil. Wees eens vijf minuten stil. Misschien tien. Maar probeer God te vinden in die stilte. De profeet Elia vond God niet in de storm. Hij vond God in de stilte (dit verhaal kun je lezen in de Bijbel, in het boek 1 Koningen hoofdstuk 19). Zoek die stilte, en je zult vinden.

“Wees stil, en weet dat ik God ben” (uit de Bijbel, boek Psalmen hoofdstuk 46 vers 11).