Racisme à la Jamie Oliver

We kijken naar ‘het grote racisme experiment’ dat onlangs door BNN is uitgezonden. Die 114 minuten laten iedereen uit onze klas voor een ogenblik stil achter. Iedereen staat op dat moment in de schoenen van degenen met bruine ogen en ik voel me op de een of andere manier betrapt. Even kan ik me voorstellen hoe die ene moslima uit onze klas, en met haar ongetwijfeld miljoenen anderen, zich voelen.

Het is vrijdagmiddag, 15:58 uur. Terwijl er beneden een man bezig is om onze oven en magnetron te repareren, doe ik mijn best om de balans tussen mijn hete kopje thee en de zware tas aan mijn schouder te vinden. Als ik naar boven loop, haal ik in mijn gedachten de planning voor deze middag naar boven. Met een toets over maatschappijleer, Engels en niet te vergeten geschiedenis in het vooruitzicht kan ik het me amper veroorloven om te genieten van dit weekend. Toch wil ik de tijd, die overigens sneller dan ooit lijkt te verdwijnen tijdens deze toetsweek, een klein stukje terugspoelen.

Ik wil jullie meenemen naar mijn keuken, die zich voor het gemak even verplaatst heeft naar lokaal 246; daar waar ik maatschappijwetenschappen heb. We keken naar ‘het grote racisme experiment’ dat onlangs door BNN was uitgezonden. Het concept was simpel: een grote groep jongeren die gescheiden werd op basis van hun oogkleur, een keiharde, strenge trainster die de blauw-ogen vernederde en de grond in boorde, terwijl de jongeren met bruine ogen in een hogere positie werden gezet. Zij werden verheven boven de blauwen en er werd hen aangepraat dat zij beter waren op alle vlakken: inzicht, geheugen, productiviteit; alles. Ariërs en Joden, blanken en gekleurden, mensen met of zonder een beperking, ouderen en jongeren; vul het zelf maar in. 114 minuten in een voorverwarmde oven en je hebt het recept om een groep 16-jarigen uit VWO 4 stuk voor stuk aan het denken te zetten.

Die 114 minuten lieten iedereen uit onze klas voor een ogenblik stil achter. Ik heb niet naar iedereen gekeken, maar kon wel raden wat iedereen op dat moment dacht. Iedereen stond op dat moment in de schoenen van degenen met bruine ogen en ik voelde me op de een of andere manier betrapt. Even kon ik me voorstellen hoe die ene moslima uit onze klas, en met haar ongetwijfeld miljoenen anderen, zich moesten voelen. De bel onderbrak onze gesprekken en gedachten en we verlieten het lokaal om de lesdag te vervolgen.

Inmiddels onszelf uit lokaal 246 verwijderd om ons te verdiepen in de Renaissance bij geschiedenis. De les is voorbij, maar de boodschap zal me bij gaan blijven. Een simpele maaltijd met een bijzondere nasmaak dus; ook in het kader van 4- en 5 mei de moeite waard om terug te kijken. En bedenk dat, wanneer het eten koud is geworden, er gelukkig nog zoiets bestaat als een magnetron. Al zal ik daar in mijn geval misschien nog even op moeten wachten…

 

 

Rachel stoffelsenAuteur: Rachel Stoffelsen
Leeftijd: 16
Geloof je dat er meer is?Ik geloof zeker dat er meer is. Concreter dan dat; ik geloof in de God uit de Bijbel en dat ik mag leven door het offer van Jezus!
Wat is het belangrijkste in je leven? God, familie en vrienden. Daarnaast vind ik het belangrijk om van het leven te genieten zonder steeds maar meer en meer te willen. En als het even kan probeer/wil ik graag positiviteit uitstralen naar anderen. 🙂