Ik zit in de gevangenis…

Daar stond ik dan, in een klein kamertje met twee beveiligers en een cipier. Nadat ik van mijn kostbare bezittingen werd gescheiden, moest ik mijn kleren uittrekken. Zo konden ze zien of ik niks probeerde mee te smokkelen.

Volledig naakt stond ik daar; ik voelde me vernederd. Rillingen van schaamte golfden over mijn lichaam. Nadat ik een nieuwe outfit had aangetrokken werd ik onder begeleiding naar één van de slaapplekken gebracht: een kamertje met een bed, een tafel, een wasbak en een toilet. Het was er erg koud en er hing een duistere sfeer. Mijn depressieve gevoelens kwamen aan de macht en ik voelde me eenzaam. ‘’Hoe ga ik het hier volhouden?’’ was de vraag die vooral door mijn hoofd heen zwierf.

Op het gegeven moment kwam ik in gesprek met andere gevangenen. Ze vertelde mij dat de ‘dikke-ik-mentaliteit’ de enige manier was om te overleven. Iedereen dacht er ten slotte hetzelfde over; ze vonden zichzelf belangrijker dan anderen. Ik kwam er steeds meer achter in wat voor gevangenis ik terecht was gekomen. Er heerste een prestatiecultuur: Waardering en erkenning moest je verdienen. Pas als ik goed presteerde, kreeg ik het gevoel dat ik van waarde was. Als ik anders was dan anderen, werd ik buitengesloten. Alleen als ik aan de verwachtingen voldeed, hoorde ik erbij.

Het was triest om te zien hoeveel mensen een slachtoffer werden van die prestatiecultuur. Mensen wilden zich graag bewijzen, maar dat liep soms volledig uit de hand. Tieners begonnen in drugs te handelen, elke dag werden jongeren dronken afgevoerd en meisjes werden gedwongen om de prostitutie in te gaan. Jammer genoeg bleef het hier niet bij. Zelfmoord kwam regelmatig voor bij de gevangenen die er niet bij hoorde.

Helaas is het de maatschappij die deze gevangenis heeft gecreëerd. Sterker nog, dit is de gevangenis waar we allemaal in leven. Misschien heb je het zelf niet door maar jij bent ook onderdeel van een prestatiecultuur waarin mensen worden beoordeelt aan de hand van prestaties, uiterlijk, achtergrond en religie. Dit gaf mij in ieder geval een enorme druk. De druk dat ik per se aan de verwachtingen moest voldoen om erbij te horen. Gelukkig leerde ik iemand kennen die mij heeft bevrijd van deze cultuur. Zijn gedachten staan haaks op die van een prestatiecultuur. Hij verwacht geen goede prestaties, Hij wil alleen mijn hart. Hij vindt mij waardevol, zonder dat ik er echt wat voor terug hoeft te doen. Geen druk, geen verwachtingen en geen prestatiecultuur. In Zijn ogen hoorde ik er altijd al bij!

Zijn naam is Jezus. En weet je wat het aller mooiste is? Jouw leven word alleen maar leuker wanneer je Hem leert kennen. Er is een vrijer leven mogelijk, waarin je niet per se aan de verwachtingen hoeft te voldoen om het gevoel van waarde te ontvangen. Daarom wil Alpha jou graag de gelegenheid geven om Jezus beter te leren kennen.