Hoe merk ik dat God er is?

Laatst kwam ik de quote ‘The quieter you become, the more you can hear’ tegen. Voor mij ging dat laatst helemaal op! Ik keek naar een bijzondere zonsondergang en werd er helemaal stil van, en vóór God.

Het is vrijdagavond. Mijn geschiedenisboek en ik. Terwijl de namen van Charles Darwin, Friedrich Nietzsche en Karl Marx dansjes lijken te doen op het papier leidt de mooie lichtinval op mijn kledingrek me af. Zo’n mooie lichtinval die je alleen op perfecte Tumblr-foto’s ziet. Als vanzelf kijk ik vanaf mijn bureaustoel naar buiten, vanwaar dat mooie licht komt. Probeer je je er maar een voorstelling van te maken. Doe, wanneer anderen je niet omringen, je ogen misschien even dicht. (Of doe het wel in het openbaar als je je lekker tegendraads voelt.) Echt volledig omschrijven kan ik het niet, dus ik vertrouw op je verbeeldingsvermogen.

Ik zie een paar zwermen vogels die terug waren uit het Zuiden, hoor voor de verandering géén auto’s en ben getuige van een van de mooiste zonsondergangen die ik ooit heb gezien. Wat vind ik er zo mooi aan? Laat het me je uitleggen. Mijn telefoon ligt beneden. Ik maak geen foto. Ik sta voor een kwartier stil en geniet. Dat is het enige wat ik doe. Zo rustig, vertrouwd en veilig heb ik me in tijden niet gevoeld. Zeker niet in tijden van enorme drukte voor school, waarin ik veel te weinig tijd heb gemaakt voor God. Waar ik me vervolgens weer schuldig over heb gevoeld.

Die drukte lijkt voor even met de zon mee onder te gaan en het voelt alsof God me gerust wil stellen. Ik geniet van Zijn waanzinnig mooie schepping en terwijl ik niets anders doe dan dat, klinkt ‘Holy – Wedding Day’, van The City Harmonic uit mijn speakers. ‘This is the story of the son of God, hanging on a cross for me…’ hoor ik. Ik voel me ontzettend klein worden, merk dat God bij me is en weet dat Hij er altijd bij zal zijn. Nu bij mij terwijl ik dit schrijf, nu bij jou terwijl je dit leest en ook morgen, wanneer jij en ik weer bezig zijn met alles wat we te doen hebben. Zo dichtbij als die avond had ik God lang niet meer gevoeld!

Voor mij voelt het als een geruststelling, dat hij er altijd is. En altijd was. Ook 200 jaar geleden, bij meneer Marx, Nietzsche en Darwin. Die misschien ook wel zo hebben genoten van een prachtige zonsondergang. En Hij is er ook bij over 3 dagen, wanneer ik mijn toets moet gaan maken. Waar ik nu weer hard voor ga leren, trouwens. De zon is namelijk al een tijdje ondergegaan en dat soort dingen moeten ook gebeuren.

Het was nog maar vrijdag, maar mooier dan dat kwartiertje van intense rust en stilte zou mijn weekend niet gaan worden.

Deze post is geschreven door een Alpha – Youth content team member. Meer weten of ook teamlid worden? Lees hier meer.