Helden van de dag

Superman. Batman. Spiderman. De Hulk, James Bond en Ironman. Ontmoet de helden van de dag. Zij die zonder te knipperen het gevaar in de ogen kijken, en de vijanden vermorzelen. Het kwade overwinnen door het goede.

Er iets iets heel intrigerend aan de dapperen. De onzelfzuchtigheid en het gebrek aan angst bewonderen we, en hopen we zelf ook te bezitten als het leven er ooit om vraagt.

Tot nu toe beperkt zich mijn moed vooral tot het vangen van (levende!) muizen die door onze kat zijn binnen gebracht. Dit gaat gepaard met een hoop gegil, en gefrustreerd gemopper op de poes. Maar toch, ik vind mezelf aardig dapper. Wonder Woman. Die hadden we nog niet gehad.

Nog geen week geleden was ik in de Beka vallei. Een vallei aan de rand van de Syrische grens op Libanees grondgebied. Een dal met duizenden vluchtelingen, en duizenden verhalen.

Tijdens onze gang door het vluchtelingenkamp worden we uitgenodigd in één van de tenten. Een witte tent van plastic, met het blauwe VN logo. Eén van de velen. Als ik binnenkom staat er een keurige rij met schoenen bij de voorflap van de tent. Ik trek de mijne uit, en stap het woongedeelte binnen. Het is als een oase van rust in het rumoerige drukke kamp. De wanden zijn bedekt met prachtig Arabisch doek. Op de vloer ligt een dik tapijt, en langs de muren kussens om op te zitten.

Als mijn ogen aan het schemerlicht gewend zijn krijg ik een zitplaats aangewezen, en de vrouw des huizes brengt me thee. In een glanzend wit kopje dat spreekt van betere tijden. Ze komt naast me zitten, en met behulp van de vertaler ontdek ik dat het echtpaar, met hun kindje, een jaar geleden is gevlucht vanuit een grote Syrische stad. Zij was docent. Hij ondernemer. Gruwelijke dingen hebben ze gezien, en innig geliefden zijn ze verloren. Op mijn vraag hoe ze de toekomst ziet antwoordt ze: ‘Dat weten we niet. Niemand weet dat. Maar ik ben dankbaar voor mijn man en mijn zoontje. Ik ben dankbaar voor deze plek.’
Ik word stil. De grootheid van het leed, in contrast met de dappere poging van deze mensen om hun leven leefbaar te houden, maakt dat zelfs ik niks meer te zeggen heb.

Voor we weg gaan zingen we een lied. De vrede van God zij met jou. In deze moslimtent klinken de woorden van Jezus. Als we klaar zijn kijkt de man ons aan, zijn woorden zeggen alles: ’Dank je wel, vandaag voel ik me mens.’

Zalig zijn de dapperen. Want hen zal de oorlog niet overwinnen.  

 

 

GerrianneAuteur: Gerrianne Frens
Leeftijd: 27

Wat is het belangrijkste in je leven: Cola, mijn man, boeken, vrienden, God, reizen, leven zodat je het voelt en je sporen achterlaat.
Geloof je dat er meer is: Ja, ik geloof in de God van de Bijbel. Er is vanalles wat ik niet begrijp, maar ik geloof dat dat meer te maken heeft met mijn beperkte vermogens dan met de geloofwaardigheid van God. Hij is de reden van het bestaan van de wereld, en mijn leven.